Kawiarnia w chińskim muzeum steli: wnętrze, które można zdemontować
W Xi’an, wewnątrz Muzeum Beilin, otwarto kawiarnię Laibei 1087, której wnętrza zaprojektowano tak, aby nie naruszyć zabytkowej konstrukcji. Lokalne studio Tant A Temps Design oparło projekt na zasadach „minimalnej ingerencji” i „zerowych zniszczeń”.
Zabytek, którego nie wolno uszkodzić
Muzeum Beilin powstało w 1087 roku, by chronić kamienne steli z zapisaną filozofią konfucjańską oraz słynnymi dziełami kaligrafii. Drewniane kolumny i belki budynku zachowano, a to samo podejście przeniesiono na aranżację kawiarni.
Projektanci przyjęli prostą regułę: każdy nowy element ma być odłączalny i odwracalny. Meble zawieszono więc na drewnianych belkach albo ustawiono wokół kolumn, tak aby nie dotykały oryginalnej struktury. W całej przestrzeni zastosowano lekkie, prefabrykowane materiały i systemy modułowe.
Zieleń i złoto zamiast kopiowania przeszłości
Stoły, krzesła i gabloty nawiązują formą do elementów dawnej konstrukcji: belek, kolumn i wsporników dougong, charakterystycznych dla chińskiego budownictwa drewnianego. Podstawą palety kolorystycznej jest jasna zieleń z dodatkiem złota.
Studio tłumaczy ten wybór tak: „Celem tej kolorystyki jest odtworzenie wizualnych cech architektury Tang – solidnej, imponującej i bogatej w barwy”. Projektanci podkreślają jednocześnie, że nie chodziło o dosłowną replikę dawnych wzorów. Chcieli wydobyć istotę estetyki epok Tang i Song za pomocą powściągliwych kolorów i minimalistycznych form, tak by wnętrze pasowało do spokojnego charakteru Lasu Steli.
Cała technika ukryta w barze
Centralnym punktem kawiarni jest zintegrowana wyspa barowa. Klimatyzację, instalacje wodne i elektryczne, oświetlenie oraz wyciągi ukryto w górnej i dolnej części lady. Dzięki temu nowoczesna infrastruktura działa niezależnie od historycznej konstrukcji, a jednocześnie nie rzuca się w oczy.
Kawiarnia jest częścią obiektu o powierzchni 220 metrów kwadratowych. Znalazły się w nim także:
- strefa wypoczynku,
- strefa sprzedaży,
- pracownia odbijania napisów z kamienia, pełniąca funkcję centrum edukacji historycznej.
Według projektantów dawniej mało używany zabytkowy budynek stał się dostępną i interaktywną przestrzenią kulturalną. Studio z Xi’an prowadzi founder Wei Chen.
Co to znaczy z polskiej perspektywy
Realizacja nie dotyczy Polski bezpośrednio, ale pokazuje podejście, które znamy także z europejskiej praktyki konserwatorskiej. Odwracalność ingerencji, czyli możliwość usunięcia nowych elementów bez śladu dla oryginału, to jedna z powszechnie uznawanych zasad pracy z zabytkami.
W Polsce również wiele historycznych obiektów, od dawnych magazynów po kamienice i fragmenty zamków, dostaje nowe funkcje, na przykład kawiarni, sklepów czy przestrzeni edukacyjnych. Prace w zabytkach wpisanych do rejestru wymagają zwykle zgody konserwatora, dlatego rozwiązania montowane bez trwałego łączenia z konstrukcją, takie jak meble podwieszane czy wolno stojące moduły, są dla inwestorów rozsądną drogą do pogodzenia nowoczesnej funkcji z ochroną zabytku.
Źródło: Dezeen – „Tant A Temps Design “restores the visual characteristics of Tang architecture” in Chinese cafe”



